|
|
|
| Inter Rijswijk weet weer eens te winnen! | 08-02-2010 14:05 | Na de treurige vermissing van de inmiddels bekende of beruchte Inter Rijswijk volleybalzegekar, was het zaterdag 6 februari tijd om te bekijken of er ergens een blinkend nieuw modelletje op te halen was. Dat ergens zou deze dag in Dordrecht moeten zijn, tegen het team van Alfa/ Next Volley Dordrecht, dat vorig jaar nog in de A-league uitkwam. Een korte blik in de analen leerde dat Inter Rijswijk de laatste pak-em-beet 5 jaar niet meer met een overwinning was teruggekeerd uit Dordrecht. Na helaas de leegloop in het Dordse zijn de tijden echter gekeerd.
In Dordrecht zijn daarom dit jaar zeker punten te halen ( of de karren, zo je wilt ). Hiermee willen wij beslist niet oneerbiedig klinken of doen, want wij weten zeker dat management en spelers in Dordrecht hun stinkende best doen om er iets van te maken. Dit vooraf gegeven feit is dan direct ook de grootste valkuil van het spelen in Dordrecht. Als team zou je namelijk zomaar eens iets minder op je hoede kunnen zijn, waardoor een altijd gemotiveerd Dordrecht zomaar eens een set (of meer) zou kunnen pakken. En als bij Dordrecht de pass en de eerste tempo een beetje lopen, kun je als team je lol op!
De eerste set begon met de oude vertrouwde opstelling, zoals die ook een aantal maanden geleden veelvuldig werd toegepast. Met als uitzondering dan de invulling van de diagonaal en de buitenpositie(s).
Chris van Mullem, Rick Wiggers, Michaël Parkinson, Barry Duijndam, Harold Vlijm, Roland de Groot en libero Victor Anfillof betraden het veld. Gewapend met de hierboven staande ‘valkuilkennis’, waren de eerste 4 punten direct voor Dordrecht. Een goed begin…… Passfouten en miscommunicatie maakte dat de stemming er gelijk lekker in zat. Zonder time-out kwam Inter echter langzaam in z’n eigen spel, de achterstand werd snel ingelopen en uitgebreid tot voorsprong.
Dordrecht gaf zich echter niet zo snel gewonnen en met harde ballen die via het Rijswijkse blok buiten bereik van de verdediging over de achterlijn vlogen en de bijzondere combinaties die de Amerikaanse spelverdeler met de Amerikaanse middenaanvaller uitvoerde, bleef het tot rond de 20 punten een redelijk gelijk opgaande strijd. Boven de 20 echter wist Rijswijk echter de benodigde ( was het de derde of vierde ) versnelling te vinden en de set uit te maken (21-25). De tweede set liet eenzelfde beeld zien. Met als verschil dat Inter nu niet direct met een achterstand begon. De 17-jarige blonde adonis van Rijswijk, Chris van Mullem, liet zien dat ie wel degelijk iets had opgestoken tijdens de dinsdag (blok-) training en de voor het eerst sinds 17 jaar zo goed als pijnvrij spelende Roland de Groot op de diagonaal haalde een ongekend hoog rendement en scoorde er gretig op los. Restte er voor de andere spelers van Rijswijk niets anders dan gewoon hun werk te doen en de foutenlast laag te houden. Enkele snoeiharde aanvallen van de Dordse diagonaal Timo de Vries brachten de Rijswijkse formatie niet van hun stuk (21-25).
In de derde set gooide Inter er nog een klein schepje bovenop. Getracht werd het plichtmatige een beetje van zich af te gooien en er eens lekker de schouders onder te gooien. Dit is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar met de frisse inbreng van Johan van der Poel en Jorn Lorsheijd kwam Inter steeds meer los. Van Mullem ging rustig door waar ie mee bezig was, namelijk het stoïcijns scoren van alles wat ie toegeworpen kreeg en de Groot kreeg de welverdiende publiekswissel ( en je kunt hem maar het liefst een beetje op tijd rust gunnen…) voor Ferdi Reedijk. Lorsheijd liet zien dat ie er zin in had en timmerde het ene na het andere balletje in het veld van Dordrecht (18-25).
Onder het genot van een welverdiende lekkernij van de lokale Mc Geenmichelinster werden de behaalde punten gevierd. Vooruit kijkend kunnen we constateren dat we a.s. zaterdag 13 februari een heel ander koekje kunnen verwachten, namelijk de lastige uitwedstrijd in Veenendaal tegen Prins/VCH. Dat wordt weer een weekje bikkelen!!
|
|
| | |
